Κοιτάμε το δέντρο…και χάνουμε το δάσος

cf84cebfceb4ceb5cebdcf84cf81cebf

Κόπασαν οι κινητοποιήσεις και καταλάγιασε ο χαμός. Οι φοιτητές και οι μαθητές θα πάνε για χριστούγεννα ελπίζοντας πως κάποιος θα βρεθεί  να κάψει το δέντρο του δημάρχου εμπορικού Κέντρου και πάσης Αθήνας Ν.Κακλαμάνη, η κυβέρνηση θα αποφασίσει, μέσα στην κατάνυξη της γαλοπούλας, για το πως θα διαρρέυσει τα νέα της σενάρια περί εξωθεσμικής παρέμβασης αρειανών και τα «συμφερόντων Λαμπράκη» θα βάλλουν τους ρεπόρτερ τους να καίνε το Κολωνάκι για να έχουν μερικές λούπες επεισοδίων να σχολιάζει ο θεματοφύλακας των αξιών του τόπου Γ.Πρετεντέρης.

Αυτό που δεν θα σταματήσει να συμβαίνει την περίοδο των γιορτών είναι η γενίκευση της επισφάλειας.

Η Αθήνα με τα γεγονότα των τελευταίων ημερών δεν είναι παρά μια μικρή φωτιά σε μια λουσμένη με βενζίνη Ευρώπη. Είναι γενικώς αποδεκτό ότι τα μεσοστρώματα είναι αυτά που δεν επιτρέπουν την διάρυξη του κοινωνικού ιστού. Είναι σαν να λέμε οι συνδετικοί ιστοί της κοινωνίας. Η εργατική τάξη βρίσκεται διαρκώς στο πυρήνα της εξαθλίωσης όμως η ύπαρξη ενός μεγάλου, υγιούς μεσαίου χώρου επιτρέπει, με ένα τρόπο, την κοινωνική συνοχή. Όσο αυτό το κομμάτι διατηρεί τις ελπίδες για ανέλιξη στην κοινωνική πυραμίδα, όσο έλκεται και είναι δυνατόν να του εξασφαλίζονται υλικές παροχές, όσο είναι ικανό να καταναλώνει και να διασφαλίζει ένα στάνταρ ποιότητας ζωής τότε οι κοινωνικές εκρήξεις ελαχιστοποιούνται και σε κάθε περίπτωση δεν εξασφαλίζουν τις απαραίτητες συμμαχίες ώστε να ευοδώσουν. Για αυτό το λόγο η εξυπηρέτηση της μεσαίας τάξης λαμβάνει στο σύγχρονο πολιτικό λόγο διαστάσεις φετίχ. Πάνω σ’αυτήν βασίστηκε η συναίνεση που οργάνωσε ο Α. Παπανδρέου, αυτήν εξυπηρέτησε το παρεμβατικό κράτος της μεταπολεμικής Ευρώπης, από αυτήν έλκει την καταγωγή του εν τέλει και το αμερικάνικο όνειρο. Είναι η εκ των ων ουκ ανευ κοινωνική συμμαχία που χρειάζεται το πολιτικό σύστημα και ο υφιστάμενος τρόπος οργάνωσης της παραγωγής για να συνεχίσει να υπάρχει. Αν αυτή η conditio sine qua non διαρραγεί τότε τα πράγματα γίνονται δύσκολα.

Ο φόβος της Ευρώπης δεν είναι μήπως μεταναστεύσουν οι τριακόσιοι κουκουλοφόροι των Εξαρχείων στην Γηραιά Ήπειρο και τα κάνουν γης Μαδιάμ. Προς θεού. Στο κάτω κάτω οι μισοί είναι άνθρωποι της Ασφάλειας. Ο μεγάλος φόβος είναι η διάρρηξη της συναίνεσης γύρω από το δεδομένο πλέγμα εξουσίας και δεν εννοώ φυσικά την δημοκρατία αλλά τον τρόπο οργάνωσης της παραγωγής, τις οικονομικές σχέσεις.

Η παγκοσμιοποίηση της αγοράς και η γενίκευση της τα τελευταία τριάντα χρόνια υπό το ιδεολογικό πλέγμα του νεοφιλελευθερισμού δημιούργησε τα εξής δεδομένα: Ένα  κεφάλαιο σε καθεστώς παγκοσμιοποίησης από τη μία και τις δυνάμεις τις εργασίας από τη άλλη περιορισμένες σε τοπικό επίπεδο. Χωρίς θεσμικό πλαίσιο υφιστάμενο στο καθεστώς του παγκοσμίου εμπορίου, με την ευρωπαική ένωση να προωθεί μόνο την οικονομική και όχι την πολιτική ενοποίηση, τις διεθνείς εργατικές ενώσεις σε ρόλο διακοσμητικό και την πολιτική εξουσία διαποτισμένη από το δόγμα του αναχωρητισμού και της εξάπλωσης της αγοράς το παγκοσμιοποιημένο κεφάλαιο δεν βρήκε μπροστά του αναχώματα που θα μετρίαζαν την επιθετικότητα του όπως ενδεχομένως ήταν δυνατόν να συμβεί στο εσωτερικό των εθνικών κρατών,σε άλλες εποχές. Παρατήρηση που έγινε τόσο από τους πολέμιους όσο και από τους υπόστηρικτες της ελεύθερης αγοράς.

Τα όσα φαιδρά εκκίνησαν την οικονομική κρίση – τα δάνεια υψηλού ρίσκου που εξαγοράστηκαν από τις επενδυτικές τράπεζες, χωρίς στην πραγματικότητα να υπάρχει δυνατότητα εξυπηρέτησης τους και ακολούθως επενδύθηκαν με τεράστια ποσοστά κέρδους εως ότου έσκασαν οι φούσκες των πλασματικών κεφαλαίων – αποτελούν στην πραγματικότητα συμπτώματα των δομικών αδιεξόδων του καπιταλισμού στην πιο επιθετική του μορφή. Ο συνεχής επεκτατισμός του κεφαλαίου οδηγεί της αγορές σε κορεσμό και αναγκάζεται να ψάχνει όλο και περισσότερα πεδία ανάτυξης των κερδοφόρων δραστηριοτήτων του. Αυτήν την ανάγκη εξυπηρέτησε και η εισαγωγή της παιδείας και της υγείας στο χώρο της αγοράς και γενικότερα αγαθών που χαρακτηρίζονταν δημόσια και βρίσκονταν κατά το παρελθόν υπό την αποκλειστική εποπτεία του κράτους. Αυτή η έμφυτη ροπή του κεφαλαίου για συνεχή επέκταση δημιούργησε και τις πιο παρασιτικές μορφές του όπως το χρηματηστηριακό. Η συνεχής επέκταση έχει ως τροφή την συνεχή συρρίκνωση των εργασιακών δικαιωμάτων σε ένα προοδευτικά πιο ελαστικό καθεστώς που εντείνει την ανασφάλεια.

Αυτό, λοιπόν, που προκύπτει σχεδόν ως βεβαιότητα είναι ότι το πολιτικό σύστημα και οι εκφραστές του δυσκολεύονται υπό το βάρος της κρίσης όχι μόνο να εξασφαλίσουν τους υλικούς όρους ζωής των κατώτατων τάξεων αλλά και των μεσοστρωμάτων τα οποία πλήττονται ιδιαίτερα από τον υπερδανεισμό και τις επικέιμενες μισθολογικές περικοπές, ενώ οι μικρομεσαίες επιχειρήσεις τραντάζονται από τη συνακόλουθη μείωση της ζήτησης. Σ΄όλο αυτό έρχεται να προστεθεί και η αδυναμία των κυβερνητικών δυνάμεων να διανθίσουν το πολιτικό τους λόγο με οραματικούς στόχους μιας κάποιας προοπτικής, κάνοντας ακόμη πιο δύσκολη την εκ μέρους των οργάνωση της συναίνεσης γύρω από την πολιτική εξόδου από την κρίση. Όλες οι βεβαιότητες κλονίζονται και όσο οι κοινωνοί δεν θα μπορούν να οραματιστούν το μέλλον τους σε αυτό το δεδομένο κοινωνικό-πολιτικό σύστημα αφού αυτό δεν θα ανταποκρίνεται πρωπάντων στις υλικές προσδοκίες τους τότε φαινόμενα όπως αυτά στην Αθήνα θα είναι όσο μεμονωμένη είναι και η αυθαιρεσία της αστυνομίας. Καθόλου.

Οι κινητοποιήσεις των Αθηνών δεν ξέρω αν αποτελούν κοινωνική εξέγερση με τους ιστορικούς της όρους αλλά πάντως αποτελούν μια ξεκάθαρη μαζική έκφραση πολιτικής και οικονομικής δυσαρέσκειας που εκφράζεται πάντα πρώτα από αυτούς που έχουν το μικρότερο υλικό κόστος συμμετέχοντας σ’ αυτές, τη νεολαία. Αντί, λοιπόν, να ασχολούμαστε με το «καλύτερα φυλασσόμενο δέντρο στον κόσμο» ας κοιτάξουμε το δάσος. Τις κοινωνικές ανακατατάξεις που συμβαίνουν και πρόκειται να συμβούν και πάνω σ’ αυτών τα αίτια ας εξαντλήσουμε τη φαιά ουσία μας. Ο  δήμαρχος αθηναίων έχει κάθε δικαίωμα να διαλαλεί τα ανιστόρητα σοφίσματα του περί ταύτισης της αγοράς με τη δημοκρατία συνεπικουρούμενος από άλλους διανοητές όπως η κ.Φ.Πιπιλη (λες και καταργήθηκε ο θεσμός της ελεύθερης αγοράς επειδή έγινε πορεία στο κέντρο της αθήνας) – να διευκρινίσουμε ότι το εμπόριο και η αγορά λειτουργούσαν κανονικά και σε άλλα πολιτικά συστήματα. Αυτό που αλλαζει από πολιτικό σύστημα σε πολιτικό σύστημα είναι η διάχυση της πολιτικής εξουσίας, της συσσώρευσης του πλούτου κτλ. – αλλά δεν ξορκίζει έτσι την βαθύτατη κοινωνική δυσαρέσκεια και αβεβαιότητα. Είτε αυτή  εκφράζεται στο κέντρο της Αθήνας, είτε στη Βαρυμπόμπη όπως πρότεινε η Πιπιλή.

Αλλά τι να περιμένει κανείς από τους εκφραστές του δημοσίου λόγου στην πατρίδα μας; Εδώ έχουμε καταλήξει να παρακολουθούμε τους πολιτικούς να κάνουν ρεπορτάζ και τους δημοσιογράφους πολιτική. Μπορεί τα συντηρητικά ανακλαστικά που θέλουν να διογκώσουν στο εσωτερικό της ελληνικής κοινωνίας τελικά να επικρατήσουν και να βγουν οι άνθρωποι να δείρουν τους διαδηλωτές, δεν μπορούν όμως να ισοσταθμίσουν τις διασαλευμένες ισορροπίες, το γκρέμισμα των δεδομένων αξιών. Δεν μπορουν να δημιουργήσουν τις ίδιες παραδοχές πάνω στα συντρίμμια των προηγουμένων με μόνο όπλο τη συντήρηση και τους κουκουλοφόρους.

Advertisements

~ από stavlos στο Δεκέμβριος 22, 2008.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: