Η τάξη και η βαρβαρότητα

Τον Νοέμβριο του 1985 λίγο μετά την πορεία για την επέτειο του Πολυτεχνείου ο αστυνομικός Αθ. Μέλιστας στέκεται σε θέση σκόπευσης και πυροβολει. Στο οδόστρωμα της Στουρνάρη νεκρός θα πέσει ο Μιχάλης Καλτεζάς.

Πέντε χρόνια νωρίτερα το κρανίου του Ιάκωβου Κουμή θα συντριβεί από τα κλομπ των αστυνομικών, ενώ η σταματίνα Κανελλοπούλου θα χτυπηθεί αλύπητα με την πλάτη σε κάποια βιτρίνα της πανεπιστημίου.

Το 1994 ο μουσικός Θωδορής Γιάκας δέχεται έναν ολόκληρο γεμιστήρα αφού αρνήθηκε να σταματήσει για εξακρίβωση στοιχείων…Το 1998 ο γιουγκοσλάβος μαθητής Μάρκο Μπουλάτοβιτς πέφτει πέφτει νεκρός από αστυνομικό που τον πέρασε για πορτοφολά ενώ αυτός απολάμβανε τη βόλτα του στα πλαίσια εκπαιδευτικής εκδρομής. Ο κατάλογος θα μπορούσε να πάρει τουλάχιστον τρεις σελίδες μέχρι να φτάσει στο Δεκέμβρη του 2008.

Το Σαββατόβραδο ο 16χρονος Αλέξης Γρηγορόπουλος θα προστεθεί στη λίστα των περίπου 80 θανάτων από σφαίρες αστυνομικών την τελευταία δεκαετία. Το περιστατικό δεν είναι ούτε τυχαίο, ούτε μεμονωμένο.

Η μισή, αν όχι ολόκληρη η ζωή μου περιστρέφεται γύρω απ’τα Εξάρχεια. Ξέρω, ανάλογα την ώρα, που θα βρω να παρκάρω, ξέρω ποιά μαγαζιά φτιάχνουν τον καλύτερο καφέ, ποιά δίνουν ποτά «μπόμπες», που δεν πρέπει να κάτσω για να μην συλληφθώ αν ξεσπάσουν ταραχές. Ξέρω το καλύτερο μέρος για να δεις έναν κυριακάτικο αγώνα και ακόμα ακόμα πόσα ακριβώς βιβλιοδετεία έχει η Σόλωνος. Αυτό που δεν ήξερα ήταν ότι κινδύνευα να δεχτώ μια σφαίρα από αυτούς στους οποίους (ο μαλάκας) εκχώρησα το μονοπώλειο της βίας.

Πίνω καφέ συχνά στον Γιλμάζ κάτω ακριβώς από το Παιδαγωγικό. Πάνω ακριβώς από το σημείο που δολοφονήθηκε το παιδί το Σάββατο το βράδυ. Έχω πιεί άπειρες φορές τον καφέ μου με τις διμοιρίες στο ένα μέτρο χωρίς ποτέ στη ζωή μου να έχω πετάξει έστω και μία πέτρα. Έχω δεχτεί ύβρεις από διμοιρίτη περπατώντας αμέριμνος την ακαδημίας με την κοπέλα μου, χωρίς ποτέ στη ζωή μου να έχω πετάξει έστω μια πέτρα. Γυρνώντας σπίτι περπατάω πάντα με το κεφάλι κάτω την Μπουμπουλίνας μην συναντήσω το βλέμμα των ΟΠΚΕ έξω από το υπουργείο πολιτισμού, χωρίς πράγματι να έχω κάτι να φοβηθώ, χωρίς ποτέ στη ζωή μου να έχω πετάξει έστω μία πέτρα.

Κι όμως για μένα και για όσους ζουν και κινούνται στα Εξάρχεια όλα αυτά είναι μια καθημερινότητα, κι ακόμα και αυτός ο θάνατος κινείται στα πλαίσια μιας στατιστικής βεβαιότητας. Αυτή η πλατεία είναι το τερατούργημα της πιο οργανωμένης καταστολής που έχει ποτέ πραγματοποιηθεί στην Ελλάδα. Δεν μιλάω για τις διμοιρίες που τη ζώνουν, ούτε για τους ένστολους τραμπούκους που περιφέρονται στα εντός και εκτός αυτής. Μιλάω για την μεθοδευμένη υποβάθμιση της περιοχής, τη γκετοποίηση και -όπως ακριβώς συνέβη και με τους χίπις στη Αμερική- την υπερχείλιση αυτής με ναρκωτικά. Η φανερή παρουσία των κατασταλτικών δυνάμεων δεν είναι παρά η συνέπεια μιας κατασταλτικής προσπάθειας που ξεκίνησε πάλι από την ΕΛ.ΑΣ τη δεκαετία του ’80 και τελειοποιείται σήμερα από τους πρεζέμπορους και τις αστυνομικές δυνάμεις νομιμοποιώντας την γενικευμένη καταστολή και εγείροντας τα συντηρητικά ανακλαστικά.

Απ’την άλλη αυτή, η ελληνική αστυνομία δεν είναι παρά το τερατούργημα της ίδιας της στρεβλής δημοκρατικής παράδοσης της Ελλάδας ή μάλλον της ανύπαρκτης δημοκρατικής παράδοσης των σωμάτων ασφαλείας. Εκκαθαρίσεις δεν έγιναν ποτέ για αυτούς που συνεργάστηκαν με το καθεστώς του Μεταξά, ενώ μετακατοχικά η αστυνομία έμοιζε να έχει ως μόνο ρόλο την κάλυψη στους παρακρατικούς. Πραγματικές εκκαθαρίσεις δεν έγιναν ούτε μετά την επταετία…ενώ πρωταγωνιστικός παράγοντας της ελληνικής ιστορίας ήταν διαχρονικά η πολιτικοποίηση των ενόπλων δυνάμεων. Ο Μεταξάς ή ο Παπαδόπουλος δεν ήταν παρά κορυφώσεις της ιστορίας μας όσο αφορά τη στρατιωτική παρέμβαση στα πολιτικά πράγματα.

Σήμερα η ΕΛ.ΑΣ προσλαμβάνει ελαστικά (σύμφωνα με τις οικονομικές επιταγές των καιρών) ημιεκπαιδεύει και «ιδεολογικοποιεί» (επί της ουσίας πωρώνει) τους νέους αστυφύλακες ώστε να είναι σε θέση να χτυπούν και να καταστέλνουν με τόσο μίσος. Και πάνω από όλα θεριεύει ένα τέτοιο θράσος εκ μέρους των εξαιτίας της γενικευμένης ατιμωρησίας. Αυτή η αναπαραγωγή της συγκάληψης στο εσωτερικό των σωμάτων ασφαλείας είναι και το μεγαλύτερ, το πιο επώδυνο έγκλημα. Τ στοιχεία του συνηγόρου του πολίτη είναι καταθλιπτικά. Στις 176 υποθέσεις που ελέγχθηκαν μετρημένες στα δάχτυλα ήταν αυτές στις οποίες όντως καταλογίστηκαν ευθύνες, αφού η προκαταρκτική έρευνα από το Εσωτερικών Υποθέσεων βγάζει σχεδόν πάντα «λάδι» τα εμπλεκόμενα όργανα της «τάξης».

Αυτή η δημοκρατία στηρίζεται στην εκ μέτρους των πολιτών εκχώρηση της εξουσίας μέσω της αντιπροσώπευσης με την ταυτόχρονη διατήρηση κάποιων ελευθεριών που εγγυόνται την προστασία από την κρατική αυθαιρεσία.  Στα θεμέλια όλης αυτής της σκέψης βρίσκεται το κρατικό μονοπώλειο της βίας. Αν πληγεί εκεί το πολίτευμα ακυρώνεται ολόκληρη η νομιμοποίηση του και το κοινωνικό συμβόλαιο καθίσταται κενό γράμμα.

Έτσι σημασία δεν έχει αν βάζουμε όλους του αστυνομικούς «στο ίδιο τσουβάλι» ή αν ισοπεδώνουμε τα πάντα. Σημασία έχει το ότι όσο αναπαράγεται αυτή η λογική στα σώματα ασφαλείας και  όσο δεν προωθείται ο εκδημοκρατισμός τους τα θύματα όπως ο Αλέξης Γρηγορόπουλος δεν θα είναι μεμονωμένα περιστατικά αλλά τα ζοφερά αποτελέσματα μιας βαρβαρότητας  στο όνομα της τάξης που θα προσωποιούν εντέλει βαθιές πληγές στη δημοκρατία.

Advertisements

~ από stavlos στο Δεκέμβριος 8, 2008.

Ένα Σχόλιο to “Η τάξη και η βαρβαρότητα”

  1. 7/12/2008 Τι φταίει για τη δολοφονία του αδικοχαμένο παλικαριού?

    Η αποχουντοποίηση δεν έγινε ποτέ στην αστυνομία και τον πολιτικό χώρο. Η κουλτούρα «Είμαι η εξουσία και κάνω ότι γουστάρω» συνεχίζεται μέσα και έξω από την βουλή. Για όσους δεν καταλαβαίνουν: Η κουλτούρα διαμορφώνεται στην κορυφή και κατρακυλάει προς τα κάτω. Η ανυπαρξία ηθικών αξιών στην κορυφή όπλισε και θα οπλίζει το δολοφονικό χέρι του εκάστοτε αστυνόμου και του καταχραστή εξουσίας για προσωπικό όφελος. Η χούντα, το χρηματιστήριο, οι υποκλοπές, τα ομόλογα, το βατοπέδι και ο δολοφόνος μπάτσος είναι τα εγκληματικά προϊόντα αυτής της κουλτούρας.

    Ποιος φταίει? Όλος ο πολιτικός κόσμος που δεν κάνει τίποτα για την αλλαγή αυτής της κουλτούρας.

    Γρηγόρης Χρηστέας – Αποστόλης

    Ποτέ μη σταματήσεις ποτέ μη παραδοθείς

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: