Απόφασιν περί της εθνικής λογοτεχνίας

Ή να ‘ταν η μαλακία τάλιρο…

Ελληνικέ λαέ, κατόπιν ωρίμου σκέψεως, το θεάρεστο δικαστικόν καθεστώς ημών, το επιφορτισμένον με την ευθύνην και την φροντίδα των ελληνικών γραμμάτων και της υγιούς πνευματικής ανατροφής του λαού, αποφασίζει και διατάζει την άμεση απόσυρση του βδελυρού, πορνογραφικού, αντιχριστιανικού και αντικαθεστωτικού συγγράμματος φέροντος τον άκρως αντιπαιδαγωγικόν τίτλον «Ζιγκ-ζαγκ στις νερατζιές» εκ των βιβλιοθηκών των εθνικών σχολείων της ημεδαπής, καθώς και των βιβλιοθηκών των ελληνικών σχολείων απάσης της ομογένειας. Η γνωστή για την σχέση της με ομάς ταραξιών κομμουνίστρια συγγραφέας του προαναφερθέντος αφηγήματος Έρση Σωτηροπούλου, καταδικάζεται σε ισόβια εξορία εις την Mακρόνησον για ανήθικη και αντεθνικήν στάσιν και για προσβολή κατά του πολιτεύματος και του Βασιλέα, αφορίζεται δε από την Ορθόδοξη Χριστιανική εκκλησία της Ελλάδος, καταδικαζόμενη εις το πυρ το εξώτερον, προς συμόρφοσιν και παραδειγματισμόν.

Το περί ου ο λόγος βιβλάριο εκρίθη ως απειλής διά τους νέους και ως πηγή διαφθοράς έπειτα επισταμένης μελέτης υπό αρμόδιας επιτροπής γνωρίζουσας βασικήν ανάγνωσην. Συγκεκριμένως, η έκθεσης της επιτροπέως επισημαίνει τον ακραίως αντιηθικόν χαρακτήρα του έργου, το οποίο βρίθει πορνογραφικού υλικού και βλασφημιών, καθώς επίσης και αντιβασιλικής και αναρχοκουμμουνιστικής προπαγάνδας. Αι βασικαί αρχαί της σύγχονης παιδαγωγικής επιστήμης επιβάλουσιν την διδασκαλίαν των ελληνοπαίδων όπως επικεντρώνει και μεριμνά απολειστικώς εις την ηθικήν και χρηστήν μόρφωση των αυτών ψυχών και όπως τονώνει το αίσθημα της φιλοπατρίασης και της υποταγής εις τας ιεράς αξίας του έθνους και της εκκλησίας.

Δια τα όλα παραθετωμένα ανωτέρω, αποφασίζεται η πυρά του συγγράματος, καθώς και η απόσυρση εκ των σχολικών βιβλιοθηκών συγγραμάτων και άλλων ομοιδεατικών και ανήθικων Ελλήνων συγγραφέων, όπως οι: Νίκος Καζαντζάκης, Γεώργιος Σουρής, Γεώργιος Σεφέρης, Κική Δημουλά, Εμμανουήλ Ροΐδης και Αριστοφάνης. Η ξενόγλωσση λογοτεχνία καταργείται δια παντώς. Προσφάτως απεφασίσθηκε και η δημιουργία σχετικής λίστας (index), συμφώνως με τα αξιέπαινα πρότυπα της Ιεράς Εξέτασης, ίνα απαριθμούνται τα απηγορευμένα κείμενα και να προστατεύεται τοιουτοτρόπως ο Έλλην πολίτης από του κινδύνου της ημιμάθειας και της αγραμματοσύνης που εκγυμονεί ο λεγόμενος «προοδευτισμός».

Νυν η περί πάντων ο αγωγών

Y.Γ.: Όσοι δεν θέλετε να αρχίσετε να μιλάτε και να σκέφτεστε έτσι καλύτερα να υπογράψετε την καταγγελία των (δε)κάτων για την απόφαση του δικαστηρίου. Ορθογραφικά και συντακτικά λάθη βρίσκονται στο κείμενο για ευνόητους λόγους…

Υπογράψτε εδώ παρακαλώ!

Advertisements

~ από stavlos στο Απρίλιος 23, 2008.

10 Σχόλια to “Απόφασιν περί της εθνικής λογοτεχνίας”

  1. πολύ ωραία ιδέα αυτή, να βγάλουμε ο καθένας μας από ένα μεσαιωνικό index, ποια βιβλία είναι κατά τη γνώμη μας πιο επικίνδυνα, για τη δημόσια τάξη, και να προσπαθήσουμε με κάθε τρόπο να τα προωθήσουμε…

  2. Καλό!Γιατί όχι; Αν και πιστεύω ότι μπορεί να συναντήσουμε κάποιες πρακτικές δυσκολίες. Πόσα βιβλία θα μπορούσαν να συμπεριληφθούν σε μια τέτοια λίστα; Προσωπικά θεωρώ ότι η λογοτεχνία ως τομέας της ανθρώπινης πνευματικής δραστηριότητας ενέχει έναν έμφυτο ριζοσπαστισμό, οπότε θα ήταν λίγο δύσκολη η κατάρτηση ενός index εκτός και αν συμπεριλάμβανε μόνο πολιτικώς ανατρεπτικά έργα, αλλά και πάλι, δεδομένου ότι ολόκληρος ο μοντερνισμός του εικοστού αιώνα στόχευε στην ανατροπή της αστικής αισθητικής και ηθικής, το σύνολο των έργων που θα μπορούσαν να θεωρηθούν επικίνδυνα για το κατεστημένο είναι αρκετά μεγάλο…

  3. οταν μιλας για μοντερνισμο τι εννοεις? Και που εντοπίζεις την στοχευση στην ανατροπή της αστικής αισθητικής και ηθικής? Σου προτείνω να διαβάσεις την «Διαλεκτική του διαφωτισμού» των Horkheimer-Adorno που αναλύεται το κατα πόσο κατι μπορεί να κρατησει τον ανατρεπτικό του χαρακτηρα στα πλαίσια του καπιταλισμου. Κατα τ’ αλλα τους αγωνιστικούς χαιρετισμους μου στον Πλευρη και να τον ενημερωσουμε οτι κέρδισε δωρεαν μονιμες διακοπες στην πηγαδα του μελιγαλα. Μετα τιμης (ευκαιριας)

  4. Ως μοντερνισμό εννοώ τα κινήματα που αναπτύχθηκαν στις αρχές του 20ου αιώνα, τόσο τις λεγόμενες πρωτοπορίες όσο και αυτά που επικράτησαν με τον αόριστο όρο μοντερνισμός (που αν δεν κάνω λάθος πρωτοχρησιμοποιήθηκε την δεκαετία του 70). Τα καλλιτεχνικά κινήματα αυτά άλλοτε ασύνειδα αλλά τις περισσότερες φορές συνειδητά στόχευαν στην ανατροπή της δεινοσαύριας αισθητικής της αστικής ελιτ και απέκτησαν σύντομα και πολιτικό περιεχόμενο τόσο στη βάση της μορφής/περιεχομένου της καλλιτεχνικής τους παραγωγής όσο και στις ίδιες τις δομές τους. Είναι γνωστή η σύνδεση τους με τον αναρχικό και σοσιαλιστικό χώρο (και μιλάω για τους ντανταιστές και τους σουρρεαλιστές κυρίως) αλλά βέβαια και η περιπλάνηση μερικών σε πιο αντιδραστικά μονοπάτια όπως για παράδειγμα των φουτουριστών και τη στήριξη τους στο Μουσολίνι. πρότασσαν το συλλογικό δρόμο στη δημιουργία και πολλές φορές οι δομές τους παρέπεμπαν στις αντίστοιχες επαναστατικών κο0μμάτων με ηγέτες διανοούμενους, μανιφέστα κτλ.

    Όμως τι θα πει σύγκρουση με την αστική αισθητική της εποχής;

    Είναι γνωστό ότι ο ντανταισμός παρουσιάστηκε ως διαμαρτυρία στον πόλεμο αλλά κυρίως της κοινωνίας που τον εκκόλαψε. Ευρύτερα οι πρωτοπορίες της εποχής «στήθηκαν» γύρω από την πρόκληση των δεδομένων αντιλήψεων για το ωραίο. Φτάνει να θυμηθούμε το «ράπισμα στα γούστα του κοινού» ή τα σκανδαλώδη δημιουργήματα των ντανταιστών. Παράλληλα σε πολλές περιπτώσεις δεν έλλειπε η ιδεολογικο-πολιτική προέκταση (με ασαφή βεβαια πολλές φορές χαρακτηριστικά) όπως εκφράζεται στο «λαικό δικαίωμα στην ποίηση» και άλλα τέτοια. Είναι, όμως επίσης δεδομένο ότι οι περισσότερες από αυτές τις καινοτομίες ενσωματώθηκαν με τη δεδομένη ικανότητα της αστικής τάξης να απορροφά. Ο καπιταλισμός είναι άλλωστε ιστορικός σχηματισμός σε διαρκή εξέλιξη και όχι στατικό σύστημα, ανιστόρητων σταθερών παραμέτρων, όπως τον θέλει ο σταλινισμός.

    Η τέχνη είναι δεδομένα η περισσότερο «μεσολαβημένη» από τα στοιχεία του εποικοδομήματος στη σχέση τους με την οικονομική βάση και διαφέρει, όπως πολύ ορθά αναφέρει ο Γκράμσι, από τις άλλες παραγωγικές διαδικασίες του ανθρώπου γιατί είναι η περισσότερο μοναχική. Σύμφωνα με τον συλλογισμό του Αλτουσέρ και κατ’επέκταση του Μασερέ εμπεριέχεται στην ιδεολογία αλλά διατηρεί μια απόσταση από αυτή που μας επιτρέπει συχνά να διακρίνουμε την ιδεολογική της πηγή. Αλλά αυτό δεν είναι απόλυτο. Με τα παραπάνω θέλω να κάνω κατανοητό ότι η τέχνη, ως στοιχείο της υπερδομής, έχει ένα μεγάλο βαθμό αυτονομίας στη σχέση της με τη βάση αλλά συχνά και με στοιχεία της υπερδομής που τις προσδίδουν μια μεγάλη ιδιαιτερότητα. Δεν περιορίζεται από τους ιδεολογικούς μηχανισμούς στο βαθμό που αυτό συμβαίνει σε άλλες εκφάνσεις της κοινωνικής ζωής και η ανατροπή με όρους επαναστατικούς/κοινωνικο-απελευθερωτικούς δεν πρέπει να θεωρείται κάτι αδύνατο στα πλαίσια του καπιταλισμού. βέβαια είναι επίσης ξεκάθαρο ότι δεν μπορεί να αποτελεί από μόνη της δύναμη κοινωνικής ανατροπής. Μόνο σύμμαχος.

    Όσο αναφορά την αντοχή της ανατρεπτικής της δύναμης στο καπιταλιστικό σύμπαν..δεν έχω διαβάσει την ¨διαλεκτική του διαφωτισμού», τώρα διαβάζω το «τέχνη και μαζική κουλτούρα». Είναι όμως ξεκάθαρο, όπως προείπα, ότι το καπιταλιστικό σύστημα έχει μια αστείρευτη ικανότητα να ενσωματώνει, να απορροφά, να αναδιπλώνεται και να κενοποιεί προκειμένου να διατηρήθεί για αυτό άλλωστε δεν πιστεύω ότι με όρους νομοτελειακούς ότι οι εγγενείς αντιφάσεις του θα οδηγήσουν αυτόματα στην πτώση του…είναι εν τέλει ένας ιστορικός σχηματισμός σε διαρκή εξέλιξη, αλλιώς δεν θα μπορούσαμε να εξηγήσουμε, όπως αναφέρει ο Σταθάκης σε πρόσφατο άρθρο του, τα σύνθετα φαινόμενα του φασισμού,κενσυανισμού,οικονομικής ανάπτυξης, έκρηξης κατανάλωσης, κινημάτων, νεοφιλελευθερισμού και ένα σωρό άλλα.

    Αυτά. Φιλιά κατά τα άλλα και είναι πραγματικά πολύ ωραία κουβέντα αυτή.

  5. ONTWS POLU WRAIA KOYVENTA!!!
    ONTWS H TEXNH EPIKATHORIZETAI APO THN TAKSIKH PALH(GIATI NA TO KRYPSOMEN ALLWSTE). OMWS PRIS PARADITHOUME SE UGRA STALINIKA ONEIRA MIA APOLYTA STRATEYMENHS TEXNHS H NA KRINOUME ANALOGA ME TO EKSAIRETIKHS ANTILHPSHS KRITIRIO AN EINAI «ME EMAS H ME TOYS ALLOYS» DEN THA PREPEI NA KSEXNAME THN DIASTASH THS KAI WS PROSWPIKH LEITOYRGEIA.KAI STO KATW KATW KAI TO SEX EPIKATHORIZETAI APO THN PALH TWN TAKSEWN ALLA THA HTHTELA TO KOMMA NA ASXOLHTHEI POLU MAZI TOY

  6. Δεν έχω παρά να συμφωνήσω. Η τέχνη δεν ακολουθεί πάντα τους ρυθμούς της ταξικής πάλης ενώ έχει την ιδιαιτερότητα, όπως είπα, από τις άλλες παραγωγικές διαδικασίες να είναι πιο μοναχική κάτι που λογικά αναδεικνύει το υποκείμενο σε μεγαλύτερο βαθμό.

    Σκέψου να κάναν τα κόμματα πόλεμο θέσεων με θέμα το σεξ. Αυτός είναι ο σοσιαλισμός!

  7. Κατ αρχην δεν θα μπορουσα να συμφωνησω περισσοτερο με αυτα που γραφει σταβλε και μπορω να πω οτι καλυφθηκα πληρως. Επισης διαβαζοντας το τεχνη και μαζικη κουλτουρα ειναι ενας πολυ καλος προλογος για την διαλεκτικη του διαφωτισμου.
    Αυτο ομως το οποιο θα ηθελα να διασαφηνισθει ειναι τα ΟΡΙΑ της τεχνης στα πλαισια του καπιταλιστικου τροπου παραγωγης και το βασικοτερο ολων οτι στα πλαισια του συγκεκριμενου κοινωνικου μορφωματος η τεχνη ταυτιζεται με την παραγωγη οποιουδηποτε αλλου προιοντος και αυτο δυστυχως ειναι αντικειμενικο γιατι δεν υπαρχει περιπτωση ενα καλλιτεχνικο προιον να μην βγει με τον ενα η με τον αλλον τροπο στην διατημηση, ακομα και αν διανειμεται δωρεαν. Η ειδοποιος διαφορα που θα μπορουσε καποιος να εντοπισει ειναι ισως η «αιγλη»,οπως αυτη οριζεται απο τον Benjamin, που συνοδευει το εργο τεχνης. Τωρα οσον αφορα το θεμα της ανατρεπτικοτητας (θα προσπαθησω να αποφυγω παραπομπες στην διαλεκτικη για να μην σου χαλασω την εκπληξη) δεν θα πρεπει σε κανενα σημειο να παραγνωρισουμε το μεγιστο μηχανισμο αυτοσυντηρησης του καπιταλισμου, αυτον της ενσωματωσης ακομα και αντιφατικων προς την φυση του στοιχειων και η εντελει απορροφηση τους(εξου και η αποτυπωση στο πολιτικο σκηνικο των διαφορων ιδεολογικων αντιληψεων που επικαλουνται την μαρξικη θεωρια αλλα επι του πρακτεου την αποστρεφονται μετα βδελυγμιας). Απο αυτην την διαδικασια δεν ξεφευγει ουτε και η τεχνη, ακομα και στην πιο ανατρεπτικη της μορφη. Ειμαι πεπεισμενος οτι δεν ειναι μακρια η ωρα που η κρατικη τηλεοραση θα εχει αφιερωμα στο εν λογω βιβλιο και θα καυτηριαζει αυτους που προσπαθησαν να το λογοκρινουν. Ειναι κι αλλα που θα μπορουσα να προσθεσω αλλα δεν το κρινω σκοπιμο καθως υπαρχει εν πολλοις συμπτωση αποψεων. Θα κλεισω μονο λεγοντας οτι κατα την γνωμη μου η τεχνη μπορει να παιξει διαπαιδαγωγητικο ρολο για την ανατροπη του καπιταλισμου αλλα απεχει παρασαγγας απο το να ειναι επαναστατικη καθ εαυτη καθως στον καπιταλισμο,ασχετως πως την βλεπουμε εμεις, ειναι εβα ακομα εμπορευσιμο προιον με αξια χρησης και ανταλλαγης. FIN

  8. Να πω μόνο ότι στο θέμα της τέχνης ως παραγωγικής διαδικασίες, ειδικά στις μέρες μας (του ύστερου καπιταλισμού) όπου η καλλιτεχνική παραγωγή παίρνει σαφή χαρακτηριστικά «βιομηχανίας», γόνιμος είναι ο συλλογισμός του Benjamin στο «ο συγγραφέας ως παραγωγός» που μιλά για την ανάγκη επαναστατικοποίησης (από μεριάς του «επαναστατημένου» καλλιτέχνη) των υπαρχουσών δυνάμεων καλλιτεχνικής παραγωγής.

    Υ.Γ. Οι θεωρητικές διαφορές εντός του μαρξιστικού χώρου δεν είναι μια ακόμη έκφανση της «αστικής εισόδου» ή της δύναμής της να ενσωματώνει αλλά επιβεβαίωση του κομμουνιστικού κινήματος (τουλάχιστον σε επίπεδο θεωρίας) ως ένας διαρκώς εξελισσόμενος «οργανισμός» και όχημα εμβάθυνσης. (και μιλάω για τα ρεύματα σκέψης που προσεγγίζουν ουσιαστικά και επιστημονικά τον μαρξισμό και όχι επιδερμικά και ψευδεπίγραφα)

  9. Περιμένοντας την επανάσταση δεν κάνεις σκέψεις αν είσαι με εμάς(αν το εννοείς κομματικά) η με τους άλλους.Περιμένοντας την επανάσταση κάνεις σκέψεις αν είσαι με τους καπιταλιστές η με την εργατιά φίλε.και εκτός αυτού δεν καταλαβαίνω γιατί μέσα σε αυτό το κλίμα αλεξειάδας τσιπρήτιδας όλοι πλέον περνάν αλλά δεν ακουμπάνε τις σοσιαλιστικές σκέψεις.γιατί κάθε αναφορά σε ταξικές αναλύσεις της κοινωνίας και της τέχνης που είναι κομμάτι της κοινωνίας τις παραπέμπουμε σε σταλινικά όνειρα; δεν είμαι σταλινικός ως μαρξιστής και τον κρίνω για την διαστρέβλωση του μαρξισμού λενινισμού όχι ως άλλος ένας που έχει τον στάλιν για μπαμπούλα.

  10. Μπορείς να μην έρχεσαι σαν την τσουτσού κάθε φορά που θέλουμε να κάνουμε μια σοβαρή κουβέντα;;; Η σχέση σου με το αισθητικό φαινόμενο είναι όση του Στάλιν με τη δημοκρατία. Φιλάκια!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: