Contemporary σκέψεις…

Η καλλιτεχνική παραγωγή στις μέρες μας στιγματίζεται από τους κοινούς τόπους της τυποποίησης. Δεν είναι μόνο τα δημιουργήματα της λεγόμενης pop κουλτούρας που παρουσιάζουν ένα ομογενοποιημένο σύνολο από χαρακτηριστηκά που τα καταστούν προιόντα της «ίδιας σειράς», αλλά και οι λεγόμενες πρωτοπορίες των καιρών μας που συναντιούνται σε μπιενάλε και μεγάλες εκθέσεις, σχεδόν πάντα υπό τον ευρύτερο τίτλο της «αποδόμησης». Επί της ουσίας τίποτα δεν αποδομούν, παρά μόνο τον χρόνο μας. Η λεγόμενη σύγχρονη τέχνη ιδανικοποιεί, στο μεγαλύτερο μέρος της, το αντικείμενο, πραγμοποιεί, δηλαδή το περιεχόμενο της καταστώντας τις μορφολογικές «επαναστάσεις» της κενές. Μια κατάκτηση του μοντερνισμού, η διαλεκτική σχέση μεταξύ Μορφής-Υλικού-Περιεχομένου καταρρίπτεται στην πράξη. Ο εντυπωσιασμός και η πρόκληση είναι η μανιέρα της σύγχρονης τέχνης, μοτίβα πλήρως ενταγμένα στην αντιμετώπιση της τέχνης ως «θεάματος» με την αγοραία έννοια. Είναι η ίδια λογική που οδήγησε τον ουρητήρα του Duchamp από «ράπισμα στα γούστα του κοινού» σε αισθητική αξία.

Η «βιομηχανική» τέχνη των ημερών μας και οι όροι μαζικότητας που θέτει δεν είναι αποτέλεσμα της ανάπτυξης της τεχνολογίας ως έννοιας αλλά της λειτουργίας που έχει αυτή στη σύγχρονη οικονομία. Η οικονομία, αυτονομημένη, έρχεται να παρασύρει ως μπουλντόζα λίγο πολύ τα πάντα υποτάσσοντας τα (και την τέχνη) στα κριτήρια μαζικότητας που θέτει καλύπτοντας «όλα τα γούστα και επίπεδα» που λίγο ως πολύ έχουν με τη σειρά τους καλλιεργηθεί από τις αντίστοιχες διαφημιστικές καμπάνιες. Δεν είναι να διερωτάται κανείς πως οι περισσότεροι, αν και αντιλαμβάνονται την αισθητική,μορφική και καλλιτεχνική μηδαμινότητα μιας Madonna ή μιας Minogue δεν θα δυσκολευτούν να την ακούσουν, ακόμα και να την αναζητήσουν.

Η σύγχρονη «μητρόπολη» είναι αυτή που δίνει στον επίδοξο καλλιτέχνη τα υλικά του. Υλικά που όμως είναι φορτωμένα θόρυβο, μπετό, και «διαφημιστική» ζωή. Τα νέα υλικά του καλλιτέχνη στον 21ο αι. δεν είναι μόνο ο έρωτας, ο θάνατος, οι ανθρώπινες σχέσεις είναι και αυτή η απίστευτη ζωή στην καρδιά του κτήνους, την σύγχρονη μεγαλούπολη. Τελικά τα νέα υλικά του καλλιτέχνη είναι περισσότερο πράγματα από ανθρώπινες σχέσεις. Πράγματα για να παραστήσουν ανθρώπινες σχέσεις. Είναι μια κονσέρβα στη θέση του έρωτα…πιθανόν για να παραστήσει τον έρωτα. Τα industrial αδιέξοδα σε όλο τους το μεγαλείο.

Η σύγχρονη μεγαλούπολη χρειάζεται ρωγμές στη τσιμεντένια επιφάνεια της όπως ρωγμές χρειάζεται το πέπλο της μαζικής κουλτούρας που επιχειρεί να δαμάσει τα πάντα «για χάρη μας». Ο ριζοσπαστισμός θέλει, πρώτα απ’όλα, διερεύνηση της έννοιας της ανατροπής και στόχευση. Δεν γίνεται με τον πειραματισμό για τον πειραματισμό ούτε με μία ανιστορική προσέγγιση της ιστορίας της τέχνης (και της κοινωνίας). Χρειάζεται τόνωση του κοινωνικού στοιχείου και όχι απλά «χρωματικούς εξορθολογισμούς».

Advertisements

~ από stavlos στο Απρίλιος 19, 2008.

5 Σχόλια to “Contemporary σκέψεις…”

  1. Εγώ θα πρόσθετα στα πολύ αυτά ενδιαφέροντα και μια εμβάθυνση στην έννοια της επανάστασης δηλαδή μια μελέτη του θανάτου υπό το πρόσμα της ζωής…

  2. Αν επανάσταση είναι μια οποιαδήποτε πράξη με στόχο την ανατροπή και την προοπτική μιας οποιαδήποτε ουτοπίας, τότε αισθητική επανάσταση έχει ως προοπτική (με δανεισμένα λόγια) «να γίνουν πράγματα τα οποία δεν γνωρίζουμε τι είναι». Τότε μάλλον επανάσταση δεν μπορεί να είναι παρά ο θάνατος προκειμένου να επιτραπεί σε κάτι άλλο να ζήσει. Αν και όπως λέει ο Μπαχτίν (με περίπου αυτά τα λόγια) : Κανένα καλλιτεχνικό ρεύμα δεν υποκαθιστά, ούτε ακυρώνει πλήρως ένα άλλο.

    Υ.Γ. Το κείμενο μου “contemporary σκέψεις” είναι εν πολλοις μηδενιστικό και βλακώδες. Τι να κάνεις όμως; Δύσκολα αντιστέκεται κανείς στην παρόρμηση της στιγμής.

  3. Πράγματι φαίνεται πως οι ιθύνοντες του stavlos ξέχασαν τις ρεφορμιστικές ρίζες και το έριξαν στην επανάσταση…βέβαια όχι για πολύ καθώς παραπάνω διαβάζω πως αυτά είναι βλακείες….και επειδή θα κατηγορηθώ ως κακεντρεχής παραθέτω μερικές σκέψεις μου για να τεκμηριώσω τον συλλογισμό μου:
    -Καταρχάς,ποιό είναι το προβλημά σας με την γλυκίτατη kylie και την θεά madonna;κυρίως η δεύτερη έχει προκαλέσει επανάσταση στην pop μουσική και αυτο δεν μπορεί να το αμφισβητίσει κανείς,πόσο μάλλον μια σάπια σκουλικαντέρα του διαδικτύου όπως ο stavlos!
    -Δεύτερον,δεν μπορώ να καπνίσω,ούτε να πιω.ξέχασα να πάρω aygmentin(αντιβίωση) το πρωί.τα pall mall πορτοκαλί δεν καπνίζονται.φοβάμαι ότι θα πέσω θύμα απόπειρας αυτοκτονίας στα επόμενα 24ωρα.
    -Τρίτον και τελευταίο πάρτε να δείτε την φλόγα που τρεμοσβήνει απο louis malle.εξαιρετικό…..georges mora

  4. «we have art in order not to die from the truth» Friedrich Nietzsche.
    georges mora περαστικά!(aygmentin sax, το ξερω καλα)

  5. Καλαμέρα, καλημέρα!!
    @george κοιτούσα και ξανακοιτούσα το comment σου αλλά βαριόμουν ατόσο πολύ να απαντήσω…ούτως ή άλλως άμα τα πούμε όλα τώρα τί θα λέμε στις διακοπές;

    @κοπρόγατα επιστρέψαμε στην ενεργό δράση βλέπω! Άντε καλή αρχή και καλημέρα…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: