«Παπούτσι απ’τον τόπο σου» ή παλιός κακός ελληνικός κινηματογράφος

aliki.jpg

Παπάς, δάσκαλος, χωροφύλακας και κοινοτάρχης. Γυναίκες αμόρφωτες, μανάδες, ερωμένες και νοικοκυρες. Τεντυμπόιδες και ομορφοι/ πετυχημένοι/ πλούσιοι/ τίμιοι/ δουλευταράδες άντρες. Τα αξεπέραστα μοτίβα του παλιού (πάντα καλού) ελληνικού κινηματογράφου.

Ο πάγκαλος, χρυσός, θεόπνευστος, αθώος, παλιός ελληνικός κινηματογράφος δεν μπορούσε να κάνει χωρίς τον εγγυητή της τάξης « πατριάρχη » πατέρα που αλώνιζε μέσα στο μικροαστικό σαλόνι – όπου σχεδόν κατά κανόνα γυριζόταν το 90% της πλοκής – και νουθετούσε κατά βούληση έχοντας στο πλάι του την αμόρφωτη κακαρίζουσα κυρά του. Πνιγμένος στα ρατσιστικά πρότυπα (από τους πάντα άξιους χλεύης ¨ντιντίδες¨ μέχρι τις χαζογκόμενες με τις τσίχλες και τα μίνι) και σταθερά προβάλλοντας την ιδεολογία (και ιδεοληψία) της ανερχόμενης μικροαστικής τάξης στη μεταπολεμική Ελλάδα αποτελεί το δίχως άλλο αποθέωση της μαζικής κουλτούρας.

xanthopoulos.jpg

 

Όταν πάλι δεν καταπιανόταν με τα παραπάνω ασχολούταν σταθερά με μαρτυρολογικο-θεολογικό-λαικό-πνευστες ιστορίες όπου ο αιώνια και άδικα τυραννισμένος ήρωας έβρισκε (μεταφυσικά πάντα, σχεδόν χωρίς να κουνήσει το δαχτυλάκι του) το happy end που τόσο απεγνωσμένα αναζητούσε ο θεατής. Κι όλα αυτά σε λαικές τιμές και παραγωγές της δεκάρας.

 

Ναι υπήρξαν και φωτεινά παραδείγματα, ταλαντούχοι ηθοποιοί (αν και ο R. De Niro, ας πούμε, δεν θα μείνει στην ιστορία για το meet the folkers) κ.τ.λ. αλλά δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι από τη μια χιλιάδα σχεδόν ταινίες τις εποχής προβάλλονται σε εξοντωτικό βαθμό μερικές δεκάδες μόλις. Αυτή τη βδομάδα, λοιπόν, στη εκατομμυριοστή εξηκοστή πρώτη επετειακή προβολή παλιού ελληνικού κινηματογράφου θα βγώ για κανά ποτό. Θα ελπίσω η κόρη μου να βγεί σοσιαλίστρια και τα ¨χτυποκάρδια στα θρανία¨ της να είναι με κανα συνομίληκο. Δεν θα αντέξω, πάντως αυτή την Κυριακή να βυθιστώ στα καμώματα της εθνικής σταρ (Αλίκης) και του εθνικού γόη (Δημήτρη), ενός δυστυχώς απ’τους λίγους εθνικούς θεσμούς που εξακολουθούν να λειτουργούν σε αυτή τη χώρα. Τέλος πάντων πείτε ότι απλά δεν αντέχω να βλέπω τη Σαππφώ Νοταρά σε ρόλο δευτεραγωνίστριας.

Υ.Γ. Ο κινηματογράφος είναι η πιο λαική μορφή τέχνης

Β.Ι. Λένιν ( παρακαλώ καντε το νοητικό συσχετισμό Αιζενστάιν-Σακελάριος…για να με βγάλετε από τον κόπο)

Advertisements

~ από stavlos στο Μαρτίου 23, 2008.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: