Ψαχουλεύοντας τα βιβλία της μαμάς

i-love-your-mom.jpgΕίναι κοινή διαπίστωση τα τελευταία χρόνια: η πλειονότητα του αναγνωστικού κοινού, αλλά και μεγάλης και διαρκώς αυξανόμενης μερίδας του συγγραφικού χώρου, αποτελείται από γυναίκες. Ως εδώ καλά. Αλλά, φυσικά, δεν είναι δυνατόν να μείνει εδώ το θέμα – εξάλλου, αν τελείωνε έτσι εγώ για ποιο πράγμα να γράψω μετά; Αυτή η φυλετική μεταβολή δεδομένων επέφερε αλλαγές στην παραγωγή πεζογραφίας. Ξαφνικά άρχισαν να ξεπηδούν από παντού βιβλία «από γυναίκες για γυναίκες», βιβλία για «πάθη γυναικών», για την σύγχρονη απελευθερωμένη νοικοκυρά, για την αποκατάσταση της τιμής της γυναικείας απιστίας και για τα καθημερινά οικογενειακά προβλήματα. Προϊόντα της εποχής, βέβαια, όπως και κάθε καλλιτεχνικό φαινόμενο, μόνο που ένα ρεύμα που στοχεύει σε συγκεκριμένο κοινωνικό σύνολο με βάση διάκρισης τα γεννητικά όργανα – δεν ξέρω αν κάτι δεν πάει καλά με μένα – μου φαίνεται ανησυχητικό σημάδι. Αφήστε που αρχίζει να επιβεβαιώνει την υποψία μου ότι αυτή η ύστερη μορφή-κακέκτυπο φεμινισμού, τύπου Sex and the City, δεν έχει χιούμορ. Και ενώ μια καθαρά γυναικεία συλλογική παρουσία που δεκδικεί την θέση της στα γράμματα μετά από τόσους αιώνες μειοψηφίας θα ήταν παραπάνω από θεμιτή (πολύ παραπάνω), η ακατάσχετη εκτόξευση μυθιστορημάτων παραλίας για απελπισμένες μανάδες και νοικοκυρές προς πάσα κατεύθυνση μοιάζει περισσότερο με οργανωμένη συνομωσία εναντίον του κοινού αισθητικού κριτηρίου. Μιλάμε για λογοτεχνία με μέγιστη φιλοδοξία να διασκευαστεί στο τηλεοπτικό σήριαλ με τις περισσότερες μεσημεριανές επαναλήψεις. Μα ποιος μπορεί να κατηγορήσει τις συγγραφείς για την αιώνια ματαιοδοξία της ανάγκης για υστεροφημία; Ο άνθρωπος πάντα θα νιώθει την τάση ν’ αφήσει ένα διαχρονικό στίγμα για τις επόμενες γενεές, σωστά;
Δυστυχώς το φαινόμενο δεν περιορίζεται στην ημεδαπή. Μαζική επιτυχία σημειώνουν και στο εξωτερικό ανάλογα βιβλία με καφκικούς τίτλους όπως «Μπρος γκρεμός και πίσω ράφι» της Έλεν Φίλντηνγκ, «Μα που πήγαν όλοι οι άνδρες;» της Τέρυ Μακμίλλαν, «Ζητείται ανίκανος άντρας για σοβαρή σχέση» της Γκάμπυ Χάουπτμαν.

ioudas.jpg

Οι αντίστοιχοι τίτλοι των ντόπιων εκδοτικών επιτυχιών του είδους φαίνονται να μην προτίθενται να αποκαλύψουν απευθείας το θέμα τους αλλά να λειτουργούν υπαινικτικά. Και πρώτα πρώτα, το, κλισέ πλέον, επικό αριστούργημα της Μάιρας Παπαθανασοπούλου «ο Ιούδας φιλούσε υπέροχα». Η μοναδική στο είδος της (μπουα-χα-χα) μυθιστοριογράφος, περιγράφει τις περιπέτειες της ηρωίδας στην χώρα των ερωτικών και ενδοοικογενειακών θαυμάτων. Η Ελένη καταφέρνει να απελευθερωθεί από τον παθολογικό έρωτα για τον άντρα της με τον οποίο είναι δεκαεφτά χρόνια παντρεμένη, να δημιουργήσει μια σχέση εμπιστοσύνης ανάμεσα σ’ εκείνη και τον έφηβο γιό της, να τα ξαναβρεί με την κολητή της η οποία πήδαγε τον άντρα της και τελικά να την κοπανήσει με τον οδοντίατρο. Όπως καταλαβαίνει κανείς αν εξετάσει τον τίτλο με ιδιαίτερη προσοχή, εκείνο το «Ιούδας» συμβολίζει την προδοσία(τι μεγαλοφυές συμβολικό εύρημα!). Ο Ιούδας λοιπόν, μπορεί να φιλούσε υπέροχα, αλλά η Ελένη δεν είναι διατεθειμένη να του χαριστεί και επιλέγει, αντί να συγχωρήσει την απιστία και να ζήσει στη αβεβαιότητα της ζήλειας, να πάρει την ζωή της στα χέρια της και να τον παρατήσει, γιατί αυτό πρέπει να κάνει μια καλή σουφραζέτα. Ιλαροτραγωδία σε πρώτο πρόσωπο (για να μπορεί να ταυτιστεί η αναγνώστρια με την πρωταγωνίστρια), με ανάλαφρη γλώσσα και περπατάω-και-πετάω χιούμορ. Ας προσθέσουμε εδώ και την πιο άγνωστη πτυχή του έργου της συγγραφέως, την οποία δεν (τονίζω το ΔΕΝ) συνιστώ ανεπιφύλακτα:»Οι τοξικές ενώσεις του αρσενικού» που έχουν να κάνουν μάλλον με τα τοξικά απόβλητα στα οποία εκτείθεται για έμπνευση η συγγραφέας τους.

Άλλο χαρακτηριστικό δείγμα του είδους αποτελεί το έργο της πάλαι ποτέ τραγουδίστριας και ηθοποιού Ντόρας Γιαννακοπούλου. Ιδίως το απύθμενου βάθους (τόσο πολύ που δεν βλέπεις τον πάτο μιλάμε) μυθιστόρημα «Οι τρεις χήρες». Τα πυκνά νοήματα του βιβλίου περιστρέφονται γύρω από την ιστορία τριών γυναικών τελείως διαφορετικών που έρχονται κοντά ως θύματα της ίδιας μοίρας: είναι και οι τρεις (τι απρόσμενο) χήρες. Κάτι παρόμοιο συμβαίνει και το προηγούμενο μυθιστόρημά της «Με τα μάτια του έρωτα», το οποίο δυστυχώς δεν κατάφερα να διαβάσω γιατί μου τελείωσε το ουίσκι.

buch_impotentenmann.jpgΗ Gaby Hauptmann, από την άλλη, μια από τις εξέχουσες μορφες των μετά-φεμινιστριών, όπως αναφέρεται στην ελληνική περιγραφή του βιβλίου της που έκανε τεράστια εμπορική επιτυχία, ξεφεύγει από τον γενικό κανόνα και ακολουθεί ένα διαφορετικό μονοπάτι. Χρησιμοποιεί μικρότερη γραμματοσειρά δηλαδη. Το «Ζητείται ανίκανος άνδρας για σοβαρή σχέση» είναι ένα βιβλίο στο οποίο η ανατροπή και το απρόσμενο συνθέτουν την δυναμική της πλοκής. Μία δυναμική, επιτυχημένη και κουκλαρα τριανταπεντάρα βαριέται τους άντρες που έχουν μόνο το γνωστό ένα πράγμα στο μυαλό τους και βάζει αγγελία για να βρεί έναν ανίκανο γκόμενο. Αφού γνωρίζει πολλούς και ταλαντεύεται λίγο, τελικά τον βρίσκει, αποφασίζει ότι δεν θέλει πια να είναι ανίκανος και έκει που δεν ξέρει τι να κάνει αποκαλύπτεται ότι τελικά δεν είναι ανίκανος και πάνε μαζί να αγοράσουν χριστουγεννιάτικα κουλουράκια. Ουάου! Τι άλλο χρειάζεται να πει κανείς γι’ αυτό το κλασσικό έργο.

«Έκλεινα τα μάτια κι έβλεπα εντονότερα τα πράγματα που με συγκινούσαν. Έκλεινε τα μάτια και μετά από λιγο ροχάλιζε». Κάπως έτσι η Μάιρα Παπαθανασοπούλου, με έναν ήπιο λυρισμό και με μαεστρία στον χειρισμό του λόγου, απευθύνει ένα τρανταχτό κατηγορώ κατά της ανδρικής αναισθησίας και των χρόνιων προβλημάτων της ρινικής κοιλότητας. Εμείς πάντως, για την περίπτωση που κάποιος έχει μείνει ανικανοποίητος, σας προτείνουμε ακόμα δυο-τρία βιβλία που πιθανόν θα υπάρχουν στην βιβλιοθήκη ή στο κομοδίνο της μαμάς για να εμβαθύνετε την μελέτη στο ρεύμα του Μπεστσελερικού νοικοκυροκατινισμού: «Ψέματτα – η αλήθεια είναι…», «Μαμάδες βορείων προαστείων», «Νεά γυναίκα μόνη, δεν ψάχνει», «Πρόβα νυφικού» και φυσικά, για τους πιο ψαγμένους, θα προτείναμε την αναζήτηση επιρροών των παραπάνω συγγραφέων στο έργο της προτοπόρου και προάγγελου του είδους Μάρως Βαμβουνάκη. Καλό κουράγιο.

Το παραπάνω κείμενο αναρτάται έν γνώση του κινδύνου της σωματικής ακεραιότητας του γράφοντος από οργισμένες ορδές μεσήλικων «φεμινιστριών», νοικοκυρών σε κλιμακτήριο και από την μαμά και την θεία του.

Advertisements

~ από stavlos στο Μαρτίου 19, 2008.

7 Σχόλια to “Ψαχουλεύοντας τα βιβλία της μαμάς”

  1. Θα το τυπώσω (με την άδεια σας) να το δώσω σε 2-3 φίλες . Η μαμά μου έφτασε μέχρι τα «ΝΟΡΑ» κι έμεινε εκεί … τουλάχιστον εκείνα δεν προσποιούνταν ότι ήταν κάτι άλλο απ’ αυτό που πράγματι ήταν.

  2. Do as you please dear nautilus..the world should know…

  3. Μοιάζει με οπτασία:εγώ πριν απο δέκα χρόνια(9 χρονών περίπου) στην παραλία κάποιυ νησιού να πλατσουρίζω στα νερά και η μαμά πλήρως απασχολημένη με τα καμώματα της απελευθερωμένης ηρωίδας του βιβλίου με την οποία κάθε φορά που προσπαθεί να ταυτιστεί ακούγεται το εκνευριστικό ουρλιαχτό μου:»ΜΑΜΑ ΜΑΜΑ ΚΟΙΤΑ ΚΑΝΩ ΜΑΚΡΟΒΟΥΤΙ!!!……..και το όνειρο σβήνει αφήνοντας μια γλυκόπικρη γεύση ενθυμούμενος την ξενερωμένη φάτσα της μάνας μου (κάτι μεταξύ άγχους και μελαγχολίας για την ισόβια μητρική της θητεία)….σήμερα πλέον η μάνα μου διαβάζει στα κρυφά τις μπούρδες της κάθε μικρομεσαίας σουφραζέτας που ενώ θέλει να πιστέψει πως αυτά που γράφει τα πιστεύει απογοητεύεται όταν διακόπτεται ο οιρμός της απο τα φασολάκια με μπάμιες που έχουν αρπάξει λίγο και πρέπει να τους βάλει νερό για να μην φωνάζει το βράδυ ο σύζυγος.εγώ απο την πλευρά μου σαν pure trash οπαδός του συγκεκριμένου είδους λογοτεχνίας συγχαίρω την πρωτοβουλία του blog να ασχοληθεί με αυτό.keep on rotting in the trash world!!! georges mora

  4. Δεν μπορούσαμε να αντισταθούμε στις απεγνωσμένες σου εκκλήσεις george…η ανάγκη σου για trashίλα είναι και δικιά μας και είναι πέρα για πέρα ανατριχιαστική…για το rock ρε γαμώτο!

  5. Νομίζω ότι αυτό τα λέει όλα. Το σχόλιό σου είναι δέκα φορές πιο ακριβές και επεξηγηματικό στην παρουσίση του θέματος από το άρθρο μας.Ενωμένοι απεγνωσμένοι υοί ενωπίον εφιαλτικών βιβλιοθηκών!

  6. κομενο το χαρτζηλικι, το playstation, τα γλυκα κ οι εξοδοι μεχρι να μου επιστρεψεις τα βιβλια μου, να ζητησεις ταπεινα συγνωμη και να αποκαταστησεις τη φημη της μανουλας…μαλακιστηρι…και φαε και τα φασολακια σου…

  7. Εντάξει ρε μάνα μια πλάκα κάναμε! Α! μην ξεχάσω να σου πω ότι πήρε η κυρά-Αγλαία…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: