Φεύγα!…

feuga.jpg…και μην ξανάρθεις!

Και διερωτώμαι: γιατί, γιατί καλή μου γυναίκα; Παρόλη την συμπάθεια που τρέφω για την Μανίνα Ζουμπουλάκη, παρότι είμαι σχεδόν τακτικός αναγνώστης της στήλης της στην Άθενς Βόις, αδυνατώ να διακρίνω τις ψυχικές και συγκινησιακές διεργασίες που την ώθησαν στην συγγραφή ενός τέτοιου μυθιστορήματος.

Η Χαρά γεννιέται στα τέλη της δεκαετίας του ’50, περνάει τα χρόνια ως την εφηβία της σε ένα χωριό στην Βόρεια Ελλάδα κι αρχίζει να εξερευνά τα μυστήρια του έσω και του έξω κόσμου της[…]Η ενηλικίωσή της την βρίσκει στη Θεσσαλονίκη, να δουλεύει σε μπαρ και να κοινοβιώνει με τους παιδικούς της φίλους[…]Η επόμενη 20ετία κυλάει από αγκαλιά σε αγκαλιά, από παρεά σε παρέα και από εργασία σε εργασία. Η Χαρά μεγαλώνει αρνούμενη να ωριμάσει μέχρι το τέλος του βιβλίου υπερασπίζεται το παρθενικό της βλέμμα και παραμένει, έστω και εν συγχύσει, αθώα.

Χρήστος Χωμενίδης (Το Βήμα)

Αυτό που πάνω απ’ όλα δεν μπορώ να κατανοήσω είναι για ποιό λόγο η Ζουμπουλάκη γίνεται τόσο σκληρή και απάνθρωπη ώστε να κλέβει τη δουλειά των φτωχών πλην τίμιων βιοπαλαιστών σεναριογράφων της ελληνικής tv. Γιατί δεν άφηνε την ιδέα στον Αλέξανδρο Ρήγα π.χ. ; Εκτός, βέβαια, εάν το βιβλίο προοριζόταν εξ’ αρχής για να μεταφερθεί στο γυαλί και τελικά εκδόθηκε ως μυθιστόρημα από μια σπόντα, μια παρόρμηση ένα καπρίτσιο βρε αδερφέ!

Από κει και πέρα τί άλλο να πεις; Να μιλήσω για τη γλώσσα, για τη δομή, για τη φόρμα, γαι τους τρόπους και τους χρόνους της αφήγησης; Και τί να πω; Ο χρόνος, στο μεγαλύτερο μέρος του βιβλίου είναι ευθύγραμμος, η γλώσσα μονοεπίπεδη, καθημερινή, καθημερινή, καθημερινή ( όχι ότι αυτό είναι απαραίτητα κακό, αλλά δεν μπορώ να δω άλλη κριτική να εκθειάζει την πλούσια γλώσσα του έργου), η αφήγηση είναι φυσικά η κλασσική αποστασιοποιημένη τριτοπρόσωπη ( κάπου εδώ αρχίζω να νιώθω πως κάνω εργασία για τα κείμενα νεοελληνικής λογοτεχνίας γ’ λυκείου), το ύφος είναι νυσταγμένο και η δομή κλασσική: προχωράει, προχωράει και τελειώνει.

Εντάξει, για να λέμε του στραβού το δίκιο η τεχνική των εναλλακτικών προτάσεων για το τέλος δεν είναι και τόσο χρησιμοποιημένη. Αν και αυτή τη στιγμή η μόνη άλλη χρήση της που μπορώ να σκεφτώ είναι τα 88 ντολμαδάκια του Τριβιζά.

Το σίριαλ δεν έτυχε να το παρακολουθήσω συστηματικά, κρίνοντας όμως απ’ το βιβλίο είναι ότι πρέπει για τις βραδινές ώρες βαρεμάρας μπροστά στο γυαλί που εναγωνίως ψάχνεις κάτι μαζί με τη μαμά για να σας πάρει γλυκά ο ύπνος, αυτό το αναγνωρίζω.

Advertisements

~ από stavlos στο Μαρτίου 9, 2008.

Ένα Σχόλιο to “Φεύγα!…”

  1. Μια και πολύ πετυχημένα πρoέταξες το βιβλίο του Joyce στην ανάρτησή σου , δοκίμασε να διαβάσεις την μεταφραστική προσπάθεια του Ανευλαβή (ακριβώς έτσι είναι τ’ όνομά του αλλά η προσπάθειά του ευλαβική) στην Εστία (περιοδικό).

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: