Τζάνετ Γουίντερσον: Ένα σύμπαν μόνο για αυτήν

winterson2.jpgΤο Πες μου μια ιστορία (lighthouse keeping) δεν είναι ένα αυθύπαρκτο λογοτεχνικό έργο. Συντίθεται από ένα απέραντο μωσαικό αφηγήσεων, εικόνων και συμβολισμών όπου » Το νησί των θησαυρών», ο Δρ. Τζεκυλ και μιστερ Χαιντ, η Γούλφ και ο Μπόρχες έχουν την ίδια αξία με αυτή καθ’αυτή την αφήγηση καθώς την προεκτείνουν προς την απώλεια τέλους. Με αβίαστο λυρισμό και φρεσκάδα η βρετανίδα συγγραφέας κυκλοφορεί με άνεση ανάμεσα στα αρχέτυπα του σκότους και του φωτός, των θαλασσινών ιστοριών, του «προορισμού», του ταξιδιού και του έρωτα. Μη γραμμική και άναρχη η αφήγησή της διατηρεί μονάχα την εσωτερική ενότητα των συμβολισμών της σε μια πραγματική αναρρίχηση της φόρμας σε νέες διεξόδους.

Η αφήγηση έχει ως κέντρο την μικρή Σίλβερ όμως ταξιδεύει στο χρόνο και στα σύμβολα με πρωτόγονη δυναμική. Προεκτείνεται και στη συνέχεια αναδιπλώνεται χωρίς όμως να στέκεται ποτέ σε στέρεα αφήγηση. Συγκλονιστικός, για την τεράστια συμβολική δυναμική του, είναι ο τυφλός, γέρος φαροφύλακας Πιου που εμφανίζεται ως ένας άλλος «φάρος» (απ’τους χιλιάδες) της ανθρωπότητας που διαφυλάσσει τις ιστορίες των ναυτικών ( θεματοφύλακας της ιστορικής μνήμης, σύμβολο των αρχέγονων εννοιών). Το lighthouse keeping δεν έχει απαιτήσεις από τον αναγνώστη. Δεν του ζητάει να γνωρίζει ή να μάθει. Τον παρασένει με τον βιβλικό ρυθμό του σε μία προσωπική ενατένιση των αξιών και της κανονικότητας.

Η μικρή Σίλβερ κυοφορεί την ίδια την συγγραφέα μέσα της. Ανακαλύπτει δύο σημαδιακές -για την ίδια την συγγραφέα- έννοιες: την αφήγηση ιστοριών και τον έρωτα ενώ η εγκιβωτισμένη ιστορία του Μπέιμπελ Ντάρκ ενσαρκώνει υπαρξιακά αδιέξοδα στην πορεία του στο χρόνο.

Η Γουίντερσον σ’αυτό της το έργο δεν υποχωρεί μπροστά στα εμπόδια την πραγματικότητας. Αγνοεί τα στοιχεία που συνθέτουν τον ίδιο της το μαγικό ρεαλισμό και παραδίδεται στο λυρισμό και τον έρωτα. Το ίδιο το νόημα δεν αποτελεί την ανακάλυψη του τροχού..η πρωτοτυπία του αντλείται από τη φόρμα και τη γραφή. Παρουσιάζει μια αξιέπαινη δομή και τις αστείρευτες ικανότητες της Γουίντερσον. Περιέχει υπέροχα στοιχεία με εκρηκτικό βάθος όπως το πάθος του Μπέιμπελ για τη Μόλλυ ή ο έρωτας της Σίλβερ για τον ανώνυμο άντρα όμως τα χρήσιμα εμπόδια της ανθρώπινης πραγματικότητας λείπουν και η Γουίντερσον οδειγείται μοιραία – παρασυρμένη από τις ίδιες τις τις αρετές- σε ένα παραλλήρημα ρομαντισμού.

Η πραγματικά σπουδαία αγγλίδα συγγραφέας μας χαρίζει ένα όμορφο ταξίδι χωρίς επιστροφή και χωρίς προορισμό όμως εμείς ακόμα περιμένουμε να απλώσει το ταλέντο της της πέρα από τις προκαταλήψεις της και να μας χαρίσει κάτι πραγματικά μεγάλο.

Advertisements

~ από stavlos στο Μαρτίου 8, 2008.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: