Πετάει το γουρούνι;

Βιβλία στον άνεμο

nikolaidis.jpg Ο Ν.Νικολαΐδης, μ’ αυτό το βιβλίο (Γουρούνια στον άνεμο) με τον φιλόδοξο (αν και υπερβολικά σοφιστικέ,ας το παραδεχτούμε) τίτλο, συνέθεσε άλλη μια επωδή στην επικολυρική σύνθεση του συνολικού έργου του, με θέμα (πως κι έτσι;) τις περιπέτειες ανθρώπων που ζούνε στο περιθόριο της ζωής και της έντονης πολιτικοποίησης της εποχής, τα σπαράγματα του παρελθόντος και της παιδικής ηλικίας που επιστρέφουν πάντα με την μορφή αναμνήσεων,την ξακουστή γκρίζα, βροχερή, σκανδιναβικού τύπου ατμόσφαιρα της Αθήνας της δεκαετίας του ’60 και φυσικά την χρήση του κώλου ως πρώτου συνθετικού σε όσο το δυνατόν περισσότερες λέξεις.

Ο χρόνος είναι η περίοδος της Χούντας. Ο τόπος από Κάτω Πατήσια ως Κηφισιά. Πρωταγωνιστής ένας μεσήλικας αποτυχημένος συγγραφέας που τριγυρνάει με μια μπλε φθαρμένη πατατούκα κι ένα κατουρημένο μπλου-τζιν. Διαδρομές ανάμεσα σε παλιούς έρωτες, χαμένους από χρόνια φίλους, τον αντιστασιακό αγώνα κατά της Χούντας και τα υπαρξιακά αδιέξοδα (δεν ξέρω που κολλάει αυτό, αλλά απ’ ότι έχω καταλάβει πρέπει να το γράφεις πάντα όταν μιλάς για ένα βιβλίο). Η κυνική και αδιάφορη στάση του ήρωα που «ξόδευε τους μύθους του σαβουρογαμώντας εδώ κι εκεί», με το αιώνιο χαμφρεϋμπογκαρντικό ύφος, είναι δεδομένη σε ένα νουάρ έργο σαν κι αυτό. Η οδύσσεια ενός ανθρώπου που ξοφλημένος κι αδιάφορος μπλέκεται μέσα σε παρέες που εμφανίζονται ξαφνικά απ’ τα παλιά, κοιτά να ξεφορτωθεί το πτώμα του πατέρα σφηνωμένο στο μπάνιο, τρέχει απ’ την αστυνομία, νοσταλγεί την γυναίκα του που τον πέταξε απ’ το σπίτι γιατί βαρέθηκε να τον συντηρεί και ληστεύει το τυροπιτάδικο της Πατησίων, σε μια μια δραματική σκηνή με έντονες επιρροές από κλασικά αστυνομικά αριστουργήματα του τύπου «Γυναίκες, εξάσφαιρα κι ένα μπουκάλι ρούμι», «Φόνικό στη στάνη», «Ο γαλατάς χτυπάει πάντα τρεις φορές» και «Το μυστήριο της νουγκατίνας».

Αυτό, πάντως, που γοητεύει τον αναγνώστη είναι το γλαφυρο και άμεσο ύφος στις περιγραφές, π.χ. «..μπήκα στο ασανσέρ με το χλεμπιασμένο φυστικί, χρώμα που φοριότανε πολύ στα Κάτω Πατήσια». Μικρά καθημερινά γεγονότα από τους δρόμους της πόλης, γραμμένα με τρόπο που ξεδιπλώνει και αποκαλύπτει την λεπτότερη ευαισθησία τις πιο αθέατες πτυχές της άνθρώπινης ύπαρξης. Παραθέτω ένα απόσπασμα: Είχε μπει [η πουτάνα] στην αίθουσα το πρωί, λίγα λεπτά πριν αρχίσει το έργο. Ήμαστε δέκα άτομα όλοι κι όλοι, χαμούρηδες και με την τσίμπλα στο μάτι και κανένας μας δεν έκανε τέτοια ώρα κέφι για κράξιμο και έτσι ιστορία. Στάθηκε στην άκρη του διαδρόμου στάζοντας νερά, έβγαλε απ’ το κεφάλι της μια πλαστική διάφανη σακούλα, την τίναξε από τις στάλες τις βροχής, τη δίπλωσε με επιμέλεια και πήγε σκυφτή κι άραξε στα μπροστινά καθίσματα. Ήταν τριαντάρα, σπασμένη και ντυμένη μαθήτρια, με μπλε ποδιά και άσπρο γιακαδάκι. Φορούσε και σοσόνια με ξεχειλωμένα λάστιχα, που πέφταν πάνω στα παπούτσια της – κάτι ψηλοτάκουνα ξώφτερνα πέδιλα, πράσινο παπαγαλί χρώμα. Μέχρι την ώρα που τη μάζεψε ο μπάτσος, ζήτημα είναι αν πρόλαβε να ξεφλοκιάσει τέσσερις πέντε από και μέσα.

Το γνωστό σκοτεινό-απαισιόδοξο-μαύρ’ ειν’ η νύχτα στα βουνά ύφος που καθιέρωσε τον Νικολαΐδη ως ένα από τους πρωτεργάτες της εθνικής μαυρίλας και αυτοκτονικότητας του σινεμά δεν λείπει και απ’ αυτό το βιβλίο. Διεισδυτική ματιά σε χαρακτήρες με ανύπαρκτο ψυχισμό, νοσταλγία κι απογοήτευση από χαμένα όνειρα σε βαθμό που σε κάνει να εκτιμάς τον καταναλωτισμό, εξυπνακίστικος μηδενισμος στυλ «στην καλύτερη όλα είναι σκατά αλλά εν’ ολίγις στ’ αρχίδια μου» κι όλ’ αυτά σε συνδιασμό με ελαφρύ,άτεχνα στριμωγμένο σουρεαλισμό και καινοτομία θεματολογίας που μάλλον ακολουθεί το «ευτυχία είναι η νοσταλγία της επανάληψης». Όπως λέει και ο ήρωας του βιβλίου «Να μια ωραία κοτσάνα γι’ αποθήκευση».

Advertisements

~ από stavlos στο Μαρτίου 6, 2008.

3 Σχόλια to “Πετάει το γουρούνι;”

  1. Εγω πάντως βρήκα αρκετά καυλωτική την περιγραφή της πουτάνας ντυμένη μαθήτρια.i’ll be back.georges mora

  2. Ναι, βέβαια, αν σε εξιτάρει η κωμικοτραγική εικόνα μιας σάπιας πόρνης μασκαρεμένης αδέξια σε φαντασίωση αθωότητας να τριγυρνάει σε κάποιο παρακμιακό σινεμά της Αθήνας, τότε μπορέι να βρεις τον Νικολαΐδη πραγματική πνευματική τροφή για στοχασμο, όχι αστεία!

  3. Κατά τ’άλλα george mora το κοινωνικό σου εκτόπισμα είναι ανατριχιαστικό. Ένας πραγματικά μεγάλος διανοητής του καιρού μας! Σ’αγαπάμε. Τελεία και καύλα!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: