Σεξ και λογοτεχνία.

Γιατί οι συγγραφείς κάνουν στη λογοτεχία αυτό που δεν κάνουν στη γυναίκα τους….  

Κατά πόσο μπορεί να είναι η διακόρευση μιας παρθένας λογοτεχνικό θέμα; Τι έχει να μας προσφέρει η λεπτομερής περιγραφή του βρακιού της Σιμόν στην ¨ιστορία του ματιού¨; Τί στα αλήθεια εξιτάρει τους αναγνώστες και τί τους ίδιους τους συγγραφείς; Τα όρια μεταξύ λογοτεχνίας και πορνογραφίας βασανίζουν αιώνες την ψυχική υγεία του ευπρεπούς λογοτεχνικού κοινού. Οι μουτζούρες στο χαρτί ήταν πολλές φορές αιτίες καρδιακών επεισοδίων καθώς και πηγή εξελικτικής δύναμης. 

Όταν ο Σαντ μέσα στο γνωστό λυρικό οίστρο του έγραφε για μαζικά όργια και βιασμούς από συφιλιασμένους εισήγαγε νέα δεδομένα στον μέχρι τότε διακατεχόμενο από ακραίο πουριτανισμό λογοτεχνικό χώρο. Δεδομένα που αφορούνν τόσο στο περιεχόμενο όσο και στην έκφραση. Βέβαια, ο ακραία σοκαριστικός χαρακτήρας του λόγου του ντε Σαντ χρειάστηκε πολύ καιρό ακόμα καθώς και πολλαπλές ζημώσεις για να αναγνωριστεί, να κατανοηθεί και τελικά να επηρρεάσει. Η ¨τολμηρή¨λογοτεχνία ή ακόμα και η καθαρά πορνογραφική προσέφερε πολύ περισσότερα από όσα πιθανόν να νομίζουμε. Στ’αλήθεια μπορεί να μην έχει σημασία μια περιγραφή ενός οργίου αυτή καθ’αυτή όμως δεν μπορούμε ούτε να ακυρώσουμε τη σημειολογία που φέρει, ούτε και τα εκφραστικά μέσα που μεταχειρίζεται. Μπορεί οι λέξεις πούτσος και μουνί να μας ξενίζουν αλλά πόσο ρεαλιστικό είναι να μην μιλάμε για αυτές; Η λογοτεχνία είναι μια τέχνη της ζωής..δεν είναι; Άρα ο φόβος της ασέβειας είναι πάντα υποκριτικός εκτός αν κάποιος απευθύνεται σε αγίους. Οι λέξεις είναι τα όπλα και τα όπλα από μόνα τους είναι ανεύθυνα. Ηλίθια επομένως η ενοχοποίηση των λέξεων. Των νοημάτων όμως; Ένα όργιο ή ένα κοινό καθημερινό γαμήσι κρύβει κάποιο νόημα αυτό καθ’αυτό;Μάλλον το νόημα της ανθρώπινης σαρκικής υπόστασης (ποιος μπορεί αλήθεια να το αρνηθεί;). Μια τέτοια περιγραφή αποσκοπεί, επομένως στην ανάδειξη αυτής ακριβώς της πτυχής.

 Έχει θέση, λοιπόν, στη λογοτεχνία αυτή η πτυχή ή θεωρείται ως τέχνη αυστηρά πνευματικής αναζήτησης; Πνεύμα αποκομμένο από την υλική του υπόσταση δεν νοείται. Αν αυτά τα δύο δεν βρίσκονται σε διαλεκτική σχέση τότε τί βρίσκεται; Απλοικές δυϊστικές αντιλήψεις δεν ταιριάζουν στον αιώνα μας, νομίζω. Στην ενότητα της υλικής και πνευματκής υπόστασης, εξάλλου, έγκειται η διαφορά του ανθρώπου από τον θεο. Οι αιώνες της «αρετής» και της «εγκράτειας» ήταν αδιαμφισβήτητα υποκριτικοί. Οι αιώνες της ελευθεριότητας θα είναι όμως αιώνες «ουσίας»;

Αυτό, λοιπόν, που δεν κάνεις στη γυναίκα σου μπορεί να αποτελέσει αναμφισβήτητα πηγή έμπνευσης και κάτι άξιο να μοιραστείς. Η ανησυχία σου άλλωστε δεν μπορεί να ανήκει αποκλειστικά σε σενα…Ούτως ή άλλως η λογοτεχνία (ότι κι αν λέγεται) είναι η αιώνια πουτάνα των συγγραφέων.

Advertisements

~ από stavlos στο Μαρτίου 2, 2008.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: